وَقعَت بَعو ضَـةٌ عَلی قَرنِ ثَور

مگسی روی شاخ گاو نری

جای خوش کرد در سر گذری

بعد چندی که خستگی در کرد

عزم پرواز جای دیگر کرد

گاه رفتن به قصد گفت و شنفت

سر بنا گوش گاو برد و بگفت

من ز بر بودم و تو بودی زیر

عذر سنگینی مرا بپذیر

گاو گفت ای به خویشتن مغرور

خواه می باش و خواه گم کن گور

نه تو را نشستنت دیدم

نه ز وزن تو هیچ فهمیدم

مرغکی بر فراز کوه نشست

به گمانش که پشت کوه شکست

**

خودپرستان که پشت بر زینند

همه را زیردست می بینند

یزد 26/10/1364